انواع سفارش در فارکس: مارکت، لیمیت و استاپ

وقتی می‌خواهی وارد یک معامله شوی، فقط یک راه نداری. بروکرها چند نوع سفارش (Order) در اختیارت می‌گذارند که هرکدام برای موقعیت متفاوتی ساخته شده‌اند. فهمیدن این انواع، فرق بین ورودِ هیجانی و ورودِ برنامه‌ریزی‌شده است. در این مقاله سه نوع اصلی سفارش — مارکت، لیمیت و استاپ — را ساده و کاربردی یاد می‌گیری.

سفارش مارکت (Market Order)

سفارش مارکت ساده‌ترین نوع است: یعنی «همین حالا با بهترین قیمت موجود وارد شو». وقتی روی دکمه‌ی Buy یا Sell می‌زنی و معامله فوراً باز می‌شود، یک سفارش مارکت ثبت کرده‌ای. مزیتش سرعت و قطعیت ورود است؛ عیبش این است که در بازار پرنوسان ممکن است با کمی لغزش قیمت (Slippage) پر شود. سفارش مارکت برای وقتی مناسب است که می‌خواهی بدون معطلی وارد شوی و قیمت فعلی برایت قابل‌قبول است.

سفارش لیمیت (Limit Order)

سفارش لیمیت یعنی «در این قیمتِ بهتر از الان وارد شو، نه قبل از آن». این سفارش از قبل ثبت می‌شود و تنها وقتی فعال می‌گردد که قیمت به سطح موردنظرت برسد. دو حالت دارد:

• Buy Limit: خرید در قیمتی پایین‌تر از قیمت فعلی. وقتی انتظار داری قیمت کمی پایین بیاید و بعد بالا برود (مثلاً برگشت از یک حمایت).
• Sell Limit: فروش در قیمتی بالاتر از قیمت فعلی. وقتی انتظار داری قیمت کمی بالا برود (به یک مقاومت) و بعد بریزد.

مزیت لیمیت این است که بدون نیاز به نشستن پای چارت، در قیمت دقیق و بهتر وارد می‌شوی.

سفارش استاپ (Stop Order)

سفارش استاپ برعکس لیمیت عمل می‌کند: «وقتی قیمت در جهت حرکت از یک سطح عبور کرد، وارد شو». این برای استراتژی‌های شکست (Breakout) عالی است:

• Buy Stop: خرید در قیمتی بالاتر از قیمت فعلی. وقتی باور داری اگر قیمت یک مقاومت را بشکند، حرکت صعودی ادامه می‌یابد.
• Sell Stop: فروش در قیمتی پایین‌تر از قیمت فعلی. وقتی انتظار داری شکست یک حمایت، ریزش را شتاب دهد.

به‌بیان ساده: با لیمیت روی برگشت شرط می‌بندی، با استاپ روی ادامه‌ی حرکت پس از شکست.

سفارش‌های معلق (Pending Orders)

به لیمیت و استاپ روی‌هم «سفارش‌های معلق» (Pending) می‌گویند، چون از قبل ثبت می‌شوند و منتظر می‌مانند تا قیمت به سطح موردنظر برسد. مزیت بزرگشان این است که به تو اجازه می‌دهند معامله را از قبل برنامه‌ریزی کنی و دیگر لازم نباشد ساعت‌ها پای چارت بمانی. این دقیقاً همان رویکرد منضبطی است که در روانشناسی معامله‌گری توصیه می‌شود: تصمیم را در آرامش بگیر، نه در هیجان لحظه.

حد ضرر و حد سود هم نوعی سفارش‌اند

نکته‌ای که خیلی‌ها نمی‌دانند: حد ضرر (Stop Loss) و حد سود (Take Profit) هم در واقع سفارش‌های خودکار خروج هستند. حد ضرر یک نوع Stop Order برای بستن معامله در ضرر، و حد سود یک نوع Limit Order برای بستن در سود است. وقتی این دو را روی معامله می‌گذاری، عملاً ورود و خروجت کاملاً مدیریت‌شده است.

کِی از کدام استفاده کنیم؟

قاعده‌ی ساده: اگر می‌خواهی همین حالا وارد شوی و قیمت مناسب است، مارکت بزن. اگر می‌خواهی در یک قیمت بهترِ پایین‌تر/بالاتر وارد شوی و منتظر برگشتی، لیمیت بگذار. اگر می‌خواهی فقط پس از شکست یک سطح وارد شوی، استاپ بگذار. انتخاب درست نوع سفارش، بخشی از یک ورود حرفه‌ای و حساب‌شده است.

جمع‌بندی

سه نوع سفارش اصلی — مارکت (ورود فوری)، لیمیت (ورود در قیمت بهتر با انتظار برگشت) و استاپ (ورود پس از شکست) — ابزارهای تو برای ورود دقیق به بازارند. سفارش‌های معلق به تو اجازه می‌دهند معامله را از قبل برنامه‌ریزی کنی و از تصمیم‌های هیجانی دوری کنی. تسلط بر این سفارش‌ها، یکی از اولین گام‌های تبدیل‌شدن از یک معامله‌گر تازه‌کار به یک معامله‌گر منظم است.

مطالب مرتبط: حد ضرر و حد سود · حمایت و مقاومت · آموزش برای مبتدی‌ها

پرسش‌های پرتکرار